+alt+ ") Nowe.focus() } function displayWindow11(src,s,w,s_img,w_img,alt,scrollbars) { if (Nowe) { if (ie4) Nowe.close(); else if (nn4) Nowe.closed; Nowe=null }; if( scrollbars == null ) scrollbars = "0"; str = ""; str += "resizable=0,"; str += "scrollbars=" + scrollbars + ","; str += "width=" + s + ","; str += "height=" + w + ","; if ( window.screen ) { var ah = screen.availHeight - 0; var aw = screen.availWidth - 0; var xc = 1; var yc = 1; str += ",left=" + xc + ",screenX=" + xc; str += ",top=" + yc + ",screenY=" + yc; }; Nowe=window.open("", "",str); Nowe.document.write(""+alt+" +alt+ ") Nowe.focus() } //-->
    trwa ładowanie menu ...

LGV Paris Sud-Est (LN1)


Przyczyną, dla której pierwsza linia dużych prędkości powstała między Paryżem a Lyonem, jest przede wszystkim fakt, że łączy ona dwie największe aglomeracje Francji. Paryż liczy ok. 10 mln mieszkańców, Lyon zaś okoto 1,5 mln. To w tych aglomeracjach koncentruje się życie gospodarcze kraju. Znaczenie połączenia kolejowego Paryż - Lyon podkreśla także to, że już w połowie lat 60 istniejąca linia kolejowa PLM (Paris Lyon Mediterranee), biegnąca przez Dijon, zaczęła przedstawiać poważne problemy związane z nasyceniem (arteria Sud-Est pokrywała w tym czasie około 40 % wymiany francuskiej ludności - przeciętnie wkład rocznego przyrostu ruchu osobowego wynosił 4,2 %, to znaczy więcej niż innych liniach SNCF). Odcinek Paryż - Dijon (linia cesarska) był dwutorowy na trasach: St florentin - laumes, Blaisy bas - Dijon i Dijon - Lyon, podczas gdy byłyby konieczne cztery.
Ówczesny stan, powstające wąskie gardło, szybko mogło doprowadzić do przesycenia szlaku (przekroczenie 260 pociągów dziennie) przyczyniające się ujemnie do eksploatacji linii. Dodatkowo, w szczycie równoczesny ruch na tej samej linii powodował wzrost nieregularności taktu, dlatego iż prędkość pociągów osobowych to 160 km/h, a towarowych 80 km/h.
Wychodząc od tego pojawił się pomysł stworzenia zupełnie nowej linii, zarezerwowanej wyłącznie dla transportu osobowego, i która bezpośrednio łączyła by Paryż z Lyonem. Jednak ta możliwość nie była mile widziana przez twórców planu, którzy oceniali, że należy doprowadzić do powolnego rozwoju już istniejącego wyposażenia.
Mimo tego w sierpniu 1966 r. przedłożono projekt dotyczący utworzenia nowej, szybkiej linii Paryż - Lyon. 5 listopada 1969 r SNCF skierowała projekt do Ministerstwa Komunikacji - Projekt linii dużej prędkości i dużej przepustowości łączący Paryż z Lyonem. Po przyjęciu wariantu Brotteaux (nieczynny dworzec) od lutego 1971 r studiom niezliczonych wariantów budowy poświęcono kilka lat. Ostateczne wyjaśnienie dotyczące użyteczności publicznej tego projektu nastąpiło 23 marca 1976 r, poparte oficjalnym otwarciem pierwszej budowy na terytorium gminy w pobliżu Montchanin.
Linia dużych Paris Sud-Est była oddawana do eksploatacji w dwóch etapach. 27 września 1981 r. oddano do ruchu odcinek Saint-Florentin - Lyon (Sathonay), długości 275 km. Pozwoliło to uruchomić pociągi TGV z Paryża do Lyonu o czasie przejazdu 2h40. Ukończenie robót na pozostatej części trasy, między Combs-la-Ville a Saint-Florentin, nastąpiło dwa lata później, 25 września 1983 r. W efekcie czas przejazdu z Paryża do Lyonu skrócił się do 2 godz. Łączna długość odcinków nowo budowanych na Paris Sud-Est wynosi 389 km. Na odcinkach przywęzłowych w aglomeracji paryskiej i w rejonie Lyonu linia wykorzystuje przebieg dotychczasowej trasy PLM (Paris Lyon Mediterranee). Odległość między Gare de Lyon w Paryżu i stacją Lyon Part Dieu to niecałe 430 km, co oznacza, że nowa linia jest o około 77 km krótsza w porównaniu z trasą przez Dijon.

Linia dużej prędkości (LGV) Paryż Sud - Est (LN1) o długości 389 km w czasie swojego uruchomienia charakteryzowała się wyjątkowymi cechami. Jej geometryczne cechy zostały natychmiast zdefiniowane na V = 300 km/h, jednak prędkość podróżna pociągów TGV została pierwotnie ustalona na 260 km/h, a od maja 1983 r podniesiono ją do 270 km/h. Minimalny promień łuków wynosi 4000 m, a wyjątkowo 3200 m. Maksymalne wzniesienie to 35 ‰, odległość od środka torów 4,2 m. Podkłady pod tory zakopane są w tłuczniu, ułożone na podkładach betonowych, a zwrotnice na podkładach drewnianych. Wszystkie zwrotnice mają ruchomą krzyżownicę i elektryczne podgrzewanie. Zrezygnowano z klasycznej sygnalizacji świetlnej, taka jaka występuje na zwykłych liniach, na korzyść sygnalizacji kabinowej. Napięcie w trakcji zasilane jest napięciem 25 kV / 50 Hz, napięcie mechaniczne przewodu jezdnego wynosi 15 kN. Przy pomocy kontrolowanych spięć realizowane jest podgrzewanie przewodu jezdnego tak aby nie był oblodzony.

Inne godne uwagi dane

  • Powierzchnia terenu, która potrzebna do powstania infrastruktur nowej linii, była mniejsza niż lotniska Roissy CDG
  • do budowy LGV Paryż Sud Est użyto 1000000 m szyn, 1500000 podkładów, 5900000 ton balastu 700000 m ogrodzenia, 8 wiaduktów, 450 mostów
Na trasie zbudowano dwa dworce Le Creusot - Montceau les Mines - Montchanin TGV i Macon Loche TGV.
Nowa linia umożliwiła nie tylko znaczące skrócenie czasu jazdy między Paryżem i Lyonem, ale na poprawę połączeń stolicy z wieloma innymi ważnymi ośrodkami południowo-wschodniej Francji, takimi jak Marsylia, Nicea czy Beziers. Korzystając z nowej linii i odgałęzienia w Passily, pociągi TGV docierają między innymi do Dijon i Besangon. W następnych latach relację niektórych pociągów TGV wydłużono do Genewy, Lozanny i Berna, a nawet Zurychu.
SNCF nie otrzymała subwencji do konstrukcji LGV Sud - Est i ekskluzywnie robiła to przy samofinansowaniu się i pożyczkach. Zadłużenie, które powstało przy budowie LN1 zostało zamortyzowane po 10-cio letniej eksploatacji.
Szacuje się, że w ciągu pierwszych 15 lat eksploatacji LGV Paris Sud-Est, w latach 1981-1996 przez jej środkowy odcinek Saint Florentin - Macon przeniesione zostało całkowite obciążenie wynoszące około 200 mln t. W marcu 1996 r. SNCF rozpoczęty proces wymiany podsypki oraz rozjazdów na tej linii. Prace były prowadzone w godzinach od 21.00 do 6.00 i wymagały ograniczenia prędkości na odcinku robót do 120 km/h. Skutkiem tych ograniczeń było wydłużenie czasu jazdy o 4 min. Równolegle z pracami torowymi zmodernizowany został system sterowania ruchem, tak by umożliwić zwiększenie przepustowości. W efekcie wykonanych prac, od początku czerwca 2001 r. na znacznej części linii obowiązuje prędkość 300 km/h. Zwiększona została też przepustowość. Obecnie LGV Paris Sud-Est jest bez wątpienia najbardziej obciążoną linią dużych prędkości w Europie i jedną z najlepiej wykorzystanych linii kolejowych na świecie. W godzinie szczytu kursuje maksymalnie 12 pociągów w jednym kierunku. Relacja Paryż - Lyon jest obsługiwana przez znaczną część dnia w cyklu półgodzinnym. Oprócz Lyonu najważniejszymi stacjami docelowymi pociągów TGV są Marsylia, Tulon, Nicea, Montpellier, Grenoble, Dijon, Geneve, Lausanne. Porównywalne z linią Paryż - Lyon obciążenia występują tylko w Japonii, przede wszystkim na linii Tokaido Shinkansen.

Ogólna charakterystyka LGV Paris Sud Est (LN1)


  Data podjecia decyzji o wybudowaniu linii    6 marzec 1974
  Data deklaracji publicznej użyteczności      23 marzec 1976  
  Data rozpoczecia prac budowlanych      7 grudzień 1976  
  Data uruchomienia linii      27 wrzesień 1981   (południowy szlak)   
25 wrzesień 1983   (północny szlak)
 Współczynnik zysku ekonomicznego dla SNCF 
       ( przewidziany / rzeczywisty )   
17 % / 15 %
 Koszt
13,15 MF 1984
(infrastruktura i 110 jednostek TGV)
 Sposób finansowania
100% SNCF
 
  Obsługiwana przez TGV
TGV PSE
TGV Duplex
TGV Resau

LN1, okolice Le Creusot i TGV PSE fot. Ian Leech LGV Paris Sud-Est, okolice Le Creusot  
i TGV PSE na 35 ‰ wzniesieniu
fot. Ian Leech

Połączenie

Paris Gare de Lyon Lyon
Combs la Ville pK 0.0
( 29,43 km od Paris Lyon )
Rozjazd Montanay pK 380.5 - dalej jako LN4

Połączenie z Lyonem poprzez 8,43 km łącznice Montanay - Sathonay
do linii Dijon - Lyon

Odległość od Sathonay do Lyon Part Dieu : 9,1 km


LN1 - PRS de Chatellet en Brie pK 25.93 LGV PSE
PRS de Chatellet en Brie pK 25.93  
zdjecie pochodzi z lgv2030.free.fr  


Rozjazdy ( połączenia z innymi liniami )

Nazwa Połączenie
  Moisenay (pK 17.1)   z LN Interconnexion
  Saint Florentin (pK 117.09)   z linią Dijon - Melun - Paris Lyon
 (połączenie Melun - Lyon)
  Pasilly - Aisy (pK 161.12)    z linią Paris Lyon - Dijon (16.42 km łącznicą)        
  Macon Loche (pK 335.93)    do linii Lyon - Dijon  
  Macon-Pont de Veyle (pK 337.74)    do Bourg (6,4 km łącznicą)  

Dworce TGV

Nazwa           pK          
  Le Creusot - Montceau les Mines - Montchanin TGV    272.82
  Macon Loche TGV   334.02

Le Creusot TGV fot. © wessel_wdb Le Creusot - Montceau les Mines - Montchanin TGV    
fot. © wessel_wdb
Macon Loche TGV Macon Loche TGV          
fot. Peter Quarré
(Trainsearch Pages)


całkowita długość :

  Combs la Ville - Montanay    380.5 
  Montanay - Sathonay   8.43 
  Pasilly - Aisy   (łącznica do linii Dijon)   16.42 
  Macon - Pon de Veyle   (łącznica do Bourg)   6.43 
razem :  ~ 412 km

geometria i inne parametry linii

  Maksymalna możliwa prędkość    300 km/h  
  Minimalny promień łuku    4000 m
     (wyjątkowo 3200 m)     
  Największy podjazd   35 mm/m 
  Minimalny promień cylindrycznego
  podłączenia (pod inną linie)
16 000 m
(wyjątkowo 12000 m)
  Odległość między torami 4.2 m
  szerokość torowiska 13 m



Prędkości maksymalne na poszczególnych odcinkach

Odcinek     Vmax [km/h]    
  Combs la-Ville - Maisenay*      270  
  Moisenay - pK 205.0    300
  pK 205.0 - pK 226.0   270
  pK 226.0 - pK 254.0 300
  pK 254.0 - pK 334.0 270
  pK 334.0 - Montanay (pK 380.5) 300
  Montanay - Sathonay 270

* - obecnie odcinek ten jest niewykorzystywany (wszystkie TGV jadą przez Coubert)

Przy jeździe po torze niewłaściwym prędkość maksymalna wynosi - 270 km/h

Punkty szczególne

Tor nr. 1
Nazwa     Ograniczenie [km/h]    
  pK 103.0      270  
  PRS de Vianges (pK 225.81)      270  
  PRS de Vaux en Pré (pK 293.00)      270  
  PRS de Cluny (pK 313.57.37)                  270  

Tor nr. 2
Nazwa     Ograniczenie [km/h]    
  PRS de Cluny (pK 313.57)      270  
  PRS de Vaux en Pré (pK 293.00)      270  
  PRS de Vianges (pK 225.81)      270  
  PRS de Lacour d'Arcenay (pK 202.37)      270  
  pK 89.0      270  


Wiadukty

Nazwa     długość    
  Seine (pK42.74)    134 m
  na kanałem Bourgogne    160 m
  nad autostradą A6    88 m
  Serein (pK 191.96)    200 m
  Saulieu (pK 209.17)    200 m
  nad RN494    80 m
  Arroux (pK 239.21)    127 m
  Dree    89 m
  Digoine (pK 253.48)    420 m
  nad RN74    80 m
  nad RN79    95 m
  Roche (pK 321.19)    386 m
  Saone (pK 337.52)    340 m

Line Paris-South East
Saone Viaduct. fot. Jacques Mossot Saone Viaduct  
fot. Jacques Mossot (structurae.de)  
Viaduc de la Digoine, Tintry.  Photographer Vincent Czyezwicz Viaduc de la Digoine  
fot. Vincent Czyezwicz (structurae.de)  

torowisko

Podwojne torowisko, szyny typu UIC 60 - podkład Mieszany, beton na balaście.
Urządzenia torowe (zwrotnice) przystosowane do prędkości 220 km/h przy przejeździe na bok.

Sygnalizacja

Sygnalizacja kabinowa TVM300 w składach z automatyczna kontrola prędkości.

Zdalne sterowanie

Kontrola linii z głównego ośrodka sterowania i regulacji w Paryżu (PAR)